7/15/2011 c1 116T.E.D.S
Uroniłabym niejedną łzę nad losem biednych Śmierciożerców, gdyby nie to, że fanfika mi przez ramię czytał na głos mój kochany młodszy braciszek. W jego wykonaniu brzmiało to prawie jak przemówienie wyborcze Kononowicza.

Ale cóż. Bardzo trafne spostrzeżenie: Śmierciojad też człowiek. Aż mam ochotę sparafrazować fragment "Przypowieści o jeżach" Jana Krzysztofa Kelusa:

"Mój przyjaciel Jacek - co bym nie wymyślił,

mówi, że się muszę ustrzec nienawiści,

patrzy dobrotliwie spod przymkniętych powiek -

mówi, wszak Śmierciojad też jest brat i człowiek.

Święty człowiek Jacek - albo zwariowany,

bo go przecież skrzywdził opieczętowany..."

No ale cóż - jeśli się pomyśli, że osoba po drugiej stronie broni (nieważne, czy to sztylet, karabin czy różdżka) to też czyjeś dziecko, czyjś brat lub siostra, czyjś współmałżonek, czyjś rodzic... że to jest osoba, a nie tylko "wróg"... że to też jest ktoś, kto czasem się śmieje, kto czasem płacze, kto czasami się nawet boi... to jakoś trudno go zabić. Czytałam opowieść wojenną, w której jeden człowiek powiedział swojemu wrogowi "Lubię czekoladę". I jak tu zabić kogoś, kto lubi czekoladę?