Hermione Granger had er genoeg van. Al meer dan een uur zat ze helemaal alleen in dit muffe lokaal. Ze wist niet waarom ze hier was, ze wist zelfs niet hoe ze hier was gekomen. Het was één groot gat in haar geheugen en dat irriteerde haar verschrikkelijk.

Tijdens het voorbije uur had ze haar hersens gepijnigd in een poging zich te herinneren wat er was gebeurd maar helaas… helemaal niks. Ze haatte het om in onzekerheid te moeten leven, vooral als het op haar eigen verstand kwam. Hermione was iemand die meestal van alles op de hoogte was en wat ze niet wist, zocht ze op in haar grote collectie boeken of op het internet.

Het laatste wat ze zich kon herinneren was dat ze werd gevonden door mannen die zichzelf 'aurors' noemden, maar ze was er zeker van dat het gewoon undercover agenten waren. Ze herkende de plaats niet waar ze was gevonden… of althans, dat dacht ze. Ze wist niet goed meer wat ze juist moest denken. Was ze ontvoerd? Gedrogeerd? Het zou haar geheugenverlies wel verklaren.

Na ongeveer een uur was ze ervan overtuigd dat dat was wat er met haar was gebeurd. Iemand had haar gedrogeerd en ontvoerd, maar ze was gelukkig op tijd gevonden. Misschien had de politie haar wel gered. En nu zat ze op het commissariaat zodat ze haar verklaring konden afnemen.

Ze was wel enorm teleurgesteld dat ze haar zo slecht behandelden. Ze was wel nog maar net gekidnapt en ze lieten haar al alleen achter. Konden ze haar zelfs niet laten nakijken door een arts? Er waren wel twee mannen bij haar geweest waarvan ze aanvankelijk dacht dat het dokters waren, maar ze hadden haar niet eens onderzocht.

Trouwens, moeten ze niet iemand bellen voor haar? Alhoewel… dan moeten ze wel eerst weten wie ze was, en dat hadden ze niet eens gevraagd. Dat kon ze zich wel herinneren.

Ze stond op het punt om de deur van het lokaal te openen en te kijken of ze niemand in de gang kon vinden die haar meer informatie kon geven of haar op zijn minst een glas water kon brengen, als diezelfde deur open ging en iemand binnen kwam.

Hermione keek naar de jonge man terwijl hij plaats nam aan de tafel. Hij was niet veel ouder dan zijzelf, schatte ze. Misschien wel even oud. Vuurrood haar en blauwe ogen. Hadden ze nu echt een stagiair naar haar gestuurd?

"Hermione Granger?" vroeg de jongeman. Hij staarde haar aan en ze was volledig van de kaart. Zijn hele gezicht was bedekt met sproeten waardoor hij heel aardig leek, maar hij deed erg zijn best om juist niet zo over te komen. Ze was overdonderd door zijn ogen, zijn blauwe ogen die dwars door haan heen leken te kijken.

"Dat is gewoon belachelijk," dacht ze. "Je lijkt net een bakvis met je kalverliefde. Beheers je toch eens Granger!"

Ze slikte even en antwoordde, "Dat klopt. En wie bent u?"

Hij grijnsde. "Ik ben Auror Weasley. Ron Weasley. Ik wil u graag een paar vragen stellen, als dat goed is?"

Auror? Daar had je dat vreemde woord weer. Ze had het nooit eerder gehoord. Misschien was het een of andere speciale divisie van het korps? Gespecialiseerd in het opsporen van vermiste personen, ontvoerders, dat soort dingen?

Ze merkte dat hij op iets wachtte. Verwachtte hij nu echt een antwoord van haar?

"Ja natuurlijk mag u dat. Maar ik wil graag zelf eerst iets vragen." De jongeman knikte. "Wat is een Auror precies? Ben je misschien een soort speciaal agent?"

Ze merkte dat haar vraag hem ongemakkelijk maakte. Hij krabde aan de achterkant van zijn hoofd en ging in zijn stoel verzitten. Een rare reactie.

"Aurors zijn tovenaars die opgeleid zijn om misdaden op te lossen die met de Zwarte Kunsten te maken hebben," antwoordde Ron. Hermione begon te lachen.

"Da's een goeie," zei ze. "Goed, ik begrijp het. Je mag het niet vertellen. Ik beloof dat ik er niet meer naar zal vragen."

Hij glimlachte. "Ik wil je iets vragen over de misdaad die je hebt gezien. Kun je vertellen wat je precies zag?"

Tot haar grote verbazing haalde hij een stuk perkament tevoorschijn en een… nee, dat kan niet… een ganzeveer?

"Probeer je soms grappig te zijn?" sneerde ze. "Ik zie echt niet waarom je mijn situatie niet ernstig kunt nemen. Ik heb er nooit achter gevraagd om naar hier gebracht te worden. Jouw mensen vonden me en brachten me hierheen, waarna je me meer dan een uur hebt laten wachten zonder ook maar iets om te drinken of enige informatie en dan denk jij dat je wel even een grap met me kunt uithalen?" Ze wees naar de ganzeveer.

Zijn gezichtsuitdrukking veranderde slechts een fractie van een seconde. Ze dacht dat hij verbaasd was, maar hij herpakte zich razendsnel en vond meteen zijn stuurse uitdrukking terug. Hij gebaarde met zijn hand en het perkament en de ganzeveer verdwenen ogenblikkelijk.

"Het spijt me, ik vergat dat je niks van onze wereld afweet. Maar daar hebben we het later wel nog over, dat beloof ik. Kun je alsjeblieft doen alsof je dit niet gezien hebt en me vertellen wat er gebeurd is in de villa van de Virellis?"

"Sorry… waar?" stotterde Hermione. Waar was het perkament en de veer nu naartoe? De drugs die ze had gekregen zat vast en zeker nog in haar systeem. Ze kon immers zweren dat dat hij ze had laten verdwijnen.

"Hermione, wat kan je je wel nog herinneren? Weet je nog hoe je daar terechtgekomen bent?"

Hermione staarde Ron aan. Ze zag weer iets in die blauwe ogen van hem… was hij echt bezorgd om haar? Nee, overtuigde ze zichzelf, dat was opnieuw een van zijn manieren om haar vertrouwen te winnen. Agenten gebruikten deze methode wel vaker.

"Ik… Ik herinner me helemaal niets…" gaf ze toe. "Ik herinner me deze ruimte, ik herinner me dat ik hier binnen kwam en ik herinner me mijn naam."

"En voor je naar hier kwam?" vroeg Ron en hij leunde een beetje naar voren.

"Dat weet ik niet… wat is er met me gebeurd?"

Was het hier altijd al zo warm? Hermione opende het bovenste knopje van haar t-shirt.

"Dat proberen we juist te ontdekken. We proberen je alleen maar te helpen, dat beloof ik. Toen je werd gevonden heb je enkele dingen gezegd waardoor we geloven dat je getuige bent geweest van wat er zich in de villa heeft afgespeeld. Die twee mannen die je hier eerder zag, dat waren Genezers. Jij zou ze… dokters noemen? Ze denken dat je tijdelijk aan geheugenverlies lijdt ten gevolge van het trauma." Ron leunde weer achterover in zijn stoel.

"We gaan… ík ga proberen om samen met jou aan je geheugen te werken. Ik vrees dat jij de enige aanwijzing bent in deze zaak."

Hermione sloot haar ogen en zuchtte. Ze voelde zich niet zo goed en ze begon hoofdpijn te krijgen. Ze besloot om zo eerlijk mogelijk te antwoorden op zijn vragen, zolang ze hier maar weg kon.

"Ik kan me wel dingen herinneren. Ik herinner me dat ik een boekenwurm ben, dat ik allergisch ben aan paarden. Ik herinner me mijn naam en dat ik dol ben op kippenpastei. Ik weet graag alles… Maar ik kan me niet herinneren waar ik woon, waar ik werk… Ik kan me niet herinneren waar ik was of wie mijn familie is. Ik weet het echt niet…"

Haar ademhaling begon te versnellen. Het was hier nu toch echt wel snikheet. Haar handen begonnen te zweten en te trillen. Ze haakte haar vingers in elkaar om het te verbergen.

"Hermione, is alles oké?" vroeg Ron bezorgd.

Waarom zou hij bezorgd moeten zijn, vroeg ze zich af. Hij kent me niet eens. Ik ben oké… toch?

"Ja, het gaat goed… Ik heb gewoon wat frisse lucht nodig… te warm…" zuchtte ze. Ik moet hier weg, ik moet naar buiten. Wat gebeurde er met haar? De drugs…?

Ze schoof haar stoel naar achteren in een poging om recht te staan, maar merkte dat haar knieën haar gewicht niet meer konden dragen. Haar zicht werd wazig en het laatste wat ze nog zag voor alles zwart werd, was een geschrokken Ron die zich naar haar toe haastte en haar opving voor ze met haar hoofd de grond raakte.