Zwart… alles was donker…
Hermione probeerde haar ogen te openen maar dat lukte haar niet. Blijf rustig, dacht ze. Probeer of je je kunt bewegen. Dat deed ze, ze probeerde haar arm te bewegen maar opnieuw lukte dat niet. Was ze dood?

Ze begon nerveus te worden, tot ze gedempte stemmen hoorde in de verte. Ze probeerde zich daarop te concentreren, misschien kon ze uit het gesprek opmaken waar ze was of wat er mis was met haar.

Ze kon niet echt horen wat ze exact zeiden, maar na een tijdje was ze er vrij zeker van dat ze één van de stemmen al eens had gehoord. Het duurde even vooraleer ze besefte dat ze Ron hoorde, en hij klonk helemaal niet blij.

Een paar minuten later hoorde ze een deur openen en iemand naderde. Ze hield haar adem in, of dat probeerde ze op zijn minst en ze merkte dat ze daar ook al geen controle over had.

Iemand nam haar linkerhand vast, mompelde iets waarna ze een warme tinteling door haar lichaam voelde gaan. Daarna voelde ze zich weer wegzinken.

Nee, nee, nee, dacht ze. Ik moet wakker blijven, ik… mag niet… slapen… Maar het donker had gewonnen.

"Nee, dat kan ik niet, meneer. Het spijt me," zei Ron. Jollins zuchtte en krabde aan zijn kin.

"Kom op Weasley. Ik ben er zeker van dat je de actie mist. Olson kan dit net zo goed opvolgen. De hele zaak zit muurvast. We kunnen niet verder zolang zij zich niks herinnert. Ze is overduidelijk niet helemaal in orde en voor zover we weten kan het haar geheugen zijn dat terugkomt of misschien heeft ze wel gewoon een griepje. De Genezers zullen goed voor haar zorgen en Olson is hier als ze wakker wordt. We hebben jou nodig in dit nieuwe onderzoek en dat weet je."

Ron kon zijn oren niet geloven. Jollins en Olson waren onmiddellijk naar het ziekenhuis gekomen, zoals hij had gevraagd. Olson hield buiten in de gang de wacht terwijl Jollins Ron briefte. Er stond een nieuwe, dringende missie op til en hij wilde dat Ron de leiding nam in het onderzoek. Olson zou zich dan over Hermione ontfermen.

"Met alle respect meneer, maar Olson kan de nieuwe missie evengoed leiden. Ik ben er net in geslaagd haar vertrouwen te winnen. Als je haar aan Olson toevertrouwt, wil ze misschien niks aan hem vertellen als haar geheugen terugkomt. Je weet hoe hij is," probeerde Ron Jollins te overtuigen.

Hoe kon hij hem duidelijk maken dat Olson een man was die zijn handen niet kon thuishouden? Hij kende zijn reputatie. Hij zou heel makkelijk misbruik maken van de situatie. De gedachte alleen al dat hij toenadering zou zoeken tot Hermione maakte hem pisnijdig. Dat had niks te maken met Hermione an sich, uiteraard niet, verzekerde Ron zichzelf. Hij zou exact hetzelfde reageren als het over een ander meisje zou gaan. Toch? Hij kende haar amper.

"Ik heb geen andere keus Weasley. Er is geen andere Senior Auror beschikbaar op dit moment. Je bent stukken beter dan Olson en trouwens… ze maakt er een gewoonte van om het bewustzijn te verliezen in jouw nabijheid, niet? Het zou haar waarschijnlijk goed doen om een tijdje bij je weg te zijn," grijnsde Jollins. "Luister, ik wil je niet dwingen, maar dat ben ik wel van plan als dat nodig is. Ik verwacht je binnen het uur op mijn kantoor voor een volledige briefing, is dat duidelijk?"

Ron zag geen uitweg meer. Met een korte "Ja meneer" ging hij naar Olson om afscheid te nemen van Hermione, tot hij een Genezer zag naderen.

"Excuseer, juffrouw?" vroeg hij. De jonge Genezer keek op en streek door haar haren. Op haar naamplaatje stond Genezer L. Grant. Nog nooit van gehoord, dacht hij. Hij was al talloze keren behandeld geweest in St Mungo's voor allerlei verwondingen en hij kende nagenoeg al het personeel hier. Maar juffrouw Grant zei hem niks.

"Ja, meneer. Kan ik u helpen?" vroeg ze beleefd.

"Euh, ik ben Auror Weasley, juffrouw Granger was bij mij toen ze het bewustzijn verloor… hoe gaat het met haar?" vroeg Ron.

Genezer Grant lachte. "Ze is stabiel, meneer Weasley. Ik was net op weg naar haar om nog een lichaamsscan te maken. Ze is nog steeds bewusteloos vrees ik, maar daar hoeft u zich geen zorgen over te maken. Er lijkt op het eerste zicht niks mis te zijn. Ik verwacht dat ze elk moment weer kan ontwaken."

Ron haalde opgelucht adem. "Mag ik haar zien?"

Juffrouw Grant glimlachte en knikte. "Van zodra ik klaar ben mag je haar zien. Ik zal me haasten." Ze keek even naar hem, alsof ze iets zocht dat ze niet kon vinden.

Jollins kwam bij hem staan terwijl Genezer Grant bij Hermione was.

"Is er iets dat je me zou willen vertellen, Weasley?" vroeg hij. "Je verzoek om haar te mogen zien is puur professioneel uiteraard?"

Ron haalde zijn schouders op. Natuurlijk was het dat, hij was alleen bezorgd. Niks meer.

"Natuurlijk meneer. Ik wilde alleen nog afscheid van haar nemen." En dat staat me absoluut niet aan, voegde hij er stilletjes aan toe.

Genezer Grant hield haar belofte en was binnen een paar minuten weer terug. Ron zag meteen dat er iets mis was.

"Juffrouw Grant? Is alles oké? Is Hermione oké?" vroeg hij dringend.

Hij hoorde hoe Olson zijn lach probeerde te verdoezelen met een kuchje. "Puur professioneel, de ballen ja," hoorde hij hem mompelen. Hij rekende later wel nog af met die smeerlap.

"Zou u mij alstublieft willen volgen naar mijn kantoor, heren? Ik zou juffrouw Grangers toestand graag met u bespreken." Genezer Grant keek naar de drie mannen en wachtte af.

"Natuurlijk, mevrouw. Weasley, neem jij de wacht over. Olson zal me vergezellen naar mevrouw Grants kantoor gezien hij de zaak van je overneemt," sprak Jollins.

"Eigenlijk… Ik heb liever dat meneer Weasley aanwezig is bij het gesprek. Ik heb enkele vragen voor hem betreffende juffrouw Granger. Gezien hij bij haar was gedurende de afgelopen uren is hij de enige die mijn vragen kan beantwoorden," onderbrak juffrouw Grant hem. Ron kon het niet laten om te grijnzen. Ja, Olson, dat heb je goed gehoord.

"Oké dan, dat is dan geregeld. Olson, blijf hier. We zijn zo weer terug," ging Jollins verder.

Juffrouw Grants kantoor was een kleine ruimte aan het einde van de gang. Ze gebaarde naar de twee stoelen die voor haar bureel stonden, en beide mannen gingen zitten.

"Meneer Weasley, als ik zo vrij mag zijn… heeft u magie beoefend op juffrouw Granger terwijl ze onder jouw hoede was?" vroeg ze aan Ron.

Jollins hoofd schoot meteen op en hij gluurde naar Ron. Deze was totaal verbouwereerd. Hij schudde zijn hoofd, terwijl hij Jollins' blik beantwoordde.

"Ik kan u verzekeren juffrouw Grant, dat meneer Weasley hier één van onze beste mensen is, zo niet de beste. Ik vertrouw hem blindelings. Als hij verklaart dat hij geen magie tegen haar gebruikt heeft, dan geloof ik hem," zei Jollins.

"Ze was slechts anderhalve dag bij mij. Het grootste deel daarvan sliep ze, en deze morgen hebben we alleen maar gepraat, tot ze in elkaar zakte op haar kamer. Wacht eens… ik heb wel haar snijwonden genezen voor ik haar hierheen bracht," herinnerde Ron zich.

"ja, dat heb ik gezien. Maar dat was niet wat ik bedoelde. Toen ik haar lichaam scande heb ik iets opmerkelijks gezien. Ze zit in één of ander magisch omhulsel dat bestaat uit meerdere spreuken en bezweringen, sommige zijn heel erg oud. Het is geen alledaagse magie, dat kan ik je wel zeggen. Ik heb slechts één enkele spreuk kunnen herkennen, maar ik kon het niet opheffen. De tegenspreuk werkte niet."

Juffrouw Grant vouwde haar handen samen en keek Ron strak aan. "Ik ben bang dat we niet meer kunnen doen dan wachten tot juffrouw Granger vanzelf ontwaakt. Wanneer dat ook moge zijn…"

Ron voelde zich nutteloos. Jollins zag het en porde zijn arm.

"Jij kan het niet helpen, Weasley."

"Meneer Jollins heeft gelijk, maar ik was nog niet klaar. Die ene spreuk die ik kon ontcijferen zat niet in het omhulsel, zoals de andere spreuken. Daarom kon ik ze herkennen, maar het verklaart niet waarom de tegenspreuk niet werkt. Ik vermoed dat de geheugenspreuk pas later op haar werd geplaatst. Zelfs nog heel recent eigenlijk, wanneer was ze juist gevonden zei je?"

"Drie dagen geleden. Zei je dat er een geheugenspreuk werd gebruikt? Iemand wiste haar geheugen?" schrok Ron. "Dat verklaart natuurlijk haar geheugenverlies."

"Het slaat nergens op. De geheugenspreuk die actief is, is maximum twee tot drie dagen geleden over haar uit gesproken. Daarom vroeg ik of je magie had gebruikt. Gezien ik de spreuk niet kan opheffen vermoed ik dat het een aangepaste spreuk is. Of het communiceert met de spreuken in het omhulsel, dat kan ik niet zeggen. Daar is iemand voor nodig met een uitgebreide kennis over Oude Magie. Ik ken wel enkele mensen die zouden kunnen helpen," legde Grant uit.

Ron en Jollins deelden een vragende blik. Twee tot drie dagen geleden was ze op het ministerie. Deze zaak wordt alsmaar vreemder en vreemder, dacht Ron. Waar was Hermione in betrokken?

"Wacht eens even…" zei Ron plots. "Ze werd onderzocht door een Genezer toen ze was binnengebracht, niet? Waarom heeft die niks opgemerkt?"

Jollins vloekte binnensmonds. "Je hebt gelijk Weasley. Juffrouw Grant, kunnen we de Genezers spreken die eergisteren op het ministerie aanwezig waren? Ik vrees dat ik hun namen niet bij me heb, helaas."

"Ik zal het onmiddellijk navragen, meneer Jollins. Heeft één van u nog vragen?" vroeg ze terwijl ze opstond en hun handen schudde.

Ron schraapte zijn keel en vroeg, "Ja, ik heb nog een vraag. Heb je iets ontdekt dat het flauwvallen veroorzaakt? Ik bedoel… ik zag het aankomen deze morgen. Ze werd bleek, haar ogen werden dof. Ze zei dat alles oké was, dat ze gewoon een beetje moe was."

Juffrouw Grant zuchtte. "Nee, meneer Weasley. Maar tussen ons gezegd, ik denk dat het iets te maken heeft met de Oude Magie die haar omringt. Het put haar enorm uit. Ik stel voor dat ze de komende dagen bij ons blijft zodat we kunnen onderzoeken hoe we de spreuken en bezweringen kunnen opheffen."

Jollins en Ron verlieten Grants kantoor en slenterden door de ziekenhuisgang.

"Het slaat nergens op. Wie betoverde haar en waarom? Ik bedoel, ik begrijp waarom haar geheugen werd gewist. Maar waarom die oude Magie?" dacht Ron luidop.

Jollins knikte bevestigend. "Ik maak me eerlijk gezegd meer zorgen over het feit dat ze werd betoverd binnen de muren van het ministerie. Misschien haal ik je beter niet van het onderzoek af, Weasley, misschien moet ik…"

Ze werden onderbroken toen Olson op hen af kwam gerend.

"Juffrouw Granger is wakker… ze vraagt naar loverboy," hijgde hij.

Ron rolde zijn ogen maar was opgelucht dat Hermione weer bij bewustzijn was. Hij keek naar Jollins, die hem grinnikend wegwuifde, "Ga maar."

Hermione opende haar ogen. Het donker was weg.

Ze keek om zich heen. Wit… zoveel wit, dacht ze. Alles leek zo schoon… zo steriel. Waar was ze?

Ze probeerde haar arm te bewegen en deze keer lukte dat. Het ging niet zo vlot als ze had gehoopt maar het was een begin.

Ze lag in een ziekenhuisbed. Maar er waren geen moinitors, geen infusen – godzijdank – niks…

Toen besefte ze dat ze helemaal alleen was. Ze herinnerde zich de stemmen die ze eerder hoorde, een van hen was Ron. Was hij nog steeds hier?

Ze probeerde rechtop te zitten, maar dat ging niet. Ze had niet voldoende kracht in haar armen. Nee, dit ging niet goed. Ze had hulp nodig.

Ze zocht naar het knopje om de verpleegster te bellen maar kon niks vinden. Toen schoot het haar te binnen… ze was bij Ron toen ze zichzelf voelde wegzakken. Ze herinnerde zich nog dat ze naar haar kamer ging, en dat ze een glas water uitschonk… en toen niks meer.

Als Ron haar naar het ziekenhuis had gebracht, dan was dit misschien geen normaal ziekenhuis? Waren er speciale ziekenhuizen voor magische mensen?

Ze probeerde iemand te roepen. "H… Hallo?" kraakte haar stem, haar ogen op de deur gericht.

Na een paar seconden ging de deur open en stak iemand zijn hoofd naar binnen. Ze herkende dat gezicht… het was één van de Aurors die haar vond bij de Virelli villa.

"Ah… je bent wakker. Ik zal een Genezer voor je roepen," zei Olson.

"Wacht…" riep Hermione. "Euh… is Ron hier soms?"

Olson grijnsde. "Ja, die is hier ook. Kun je hem weer niet missen? Ik vraag me af wat jullie twee uitgespookt hebben de afgelopen dagen als je nu al niet zonder hem kan. Maar geen zorgen, ik zal hem gaan halen. Geniet er maar van, het zal de laatste keer zijn dat je hem gaat zien. Ik ben je nieuwe bewaker. Weasley heeft andere dingen te doen." Olson gaf haar een knipoog en deed de deur weer dicht.

Hermione kon haar oren niet geloven. Ze zou Ron niet meer zien? Ze kreeg een nieuwe bewaker?

Ze begon opnieuw sneller te ademen, maar kon zichzelf weer kalmeren. Je gedraagt je als een kleuter, Granger, dacht ze. Je kent hem nog maar twee dagen en je gedraagt je als een verliefde tiener. Toch… ze zou die mooie blauwe ogen missen. Ze hadden nog niet erg lang gepraat maar ze was onmiddellijk op haar gemak bij hem.

Die Olson kerel leek compleet anders. Betekende dat dat ze ook niet meer naar Rons huis zou gaan? Heeft Ron hier zelf voor gekozen, was hij het beu om steeds op haar te moeten letten?

Haar gedachten werden onderbroken doordat de deur opnieuw opende, maar deze keer was het een vriendelijk gezicht dat tevoorschijn kwam. Hermione kon niet anders dan beginnen lachen. Hij was er.

"Hey daar," groette Ron haar en deed de deur achter zich dicht. "Ik ben blij dat je weer wakker bent. Je hebt me wel even laten schrikken. Alweer."

Hermione voelde haar wangen rood worden. Was hij echt bezorgd om haar?

"Het spijt me dat ik je weer ongerust heb gemaakt. Wat is er gebeurd?"

Ron ging in de stoel naast het bed zitten en leunde op het bed. "Je verloor het bewustzijn. Alweer. Maar deze keer pakte je het een pak dramatischer aan, je brak de glazen kan en je had jezelf flink gesneden. Geen zorgen," zei hij toen hij merkte dat Hermione zichzelf begon na te kijken. "Ik heb ze allemaal genezen vooraleer ik je naar hier bracht."

Hermione begon te huilen. Ze was zo overdonderd door alle emoties.

"Hey… wat scheelt er?" vroeg Ron toen hij de tranen zag. "Heb je ergens pijn?"

"Nee… nee, ik ben oké," verzekerde ze hem. Hij is altijd zo bezorgd om me, dacht ze. Waarom wilt hij dan bij me weg?

"Ik heb gehoord dat je een andere missie hebt aangenomen?" vroeg ze door haar tranen heen. "Het spijt me dat ik het je zo moeilijk heb gemaakt. Dat was niet mijn bedoeling."

Ron trok zijn wenkbrauw op. "Waar heb je dat gehoord?"

"Je collega vertelde het me. Ik vroeg hem of jij hier ook was en hij zei dat ik moest genieten van onze laatste momenten omdat hij mijn nieuwe bewaker zou worden."

Ze zag Rons gezicht meteen verharden. Hij rechtte zijn rug en ademde diep in.

"Olson is een prima Auror. Hij zal zijn best doen om jou te beschermen en je in veiligheid brengen tot je geheugen weer terug is. De Genezers hier hebben iets ontdekt dus het zal niet lang meer duren voor je geheugen terugkomt. Hij heeft gelijk, ik heb een andere dringende opdracht gekregen. Ik vertrek zo dadelijk en Olson valt voor me in." Hij probeerde zijn gezicht in de plooi te houden en Hermione kon het amper geloven.

Ze veegde haar tranen weg en probeerde opnieuw rechter te gaan zitten, maar net als daarvoor lukte het haar niet. Ron probeerde onmiddellijk te helpen, maar ze duwde hem weg.

"Nee… het gaat wel. Ga maar. Je hebt belangrijker dingen te doen."

Ron stond op, aarzelde even en bleef aan haar bed staan. Hermione voelde nieuwe tranen aankomen maar probeerde ze krampachtig binnen te houden. Het was beter zo, dacht ze. Ze hadden hem nodig.

"Ik ga je Genezer verwittigen. Olson zal bij je blijven tot je St Mungo's mag verlaten," sprak Ron zachtjes. "Ik… ik heb dit niet gewild."

Hermione keek hem aan, maar voor ze iets kon zeggen had Ron zich al omgedraaid en de kamer verlaten.