Disclaimer: Wat? Moet ik nog vertellen dat ik de rechten van Ranma½ niet bezit en deze van Rumiko Takahishi is? Dit is Fanfiction. Verdien er geen fluit aan, en ik schrijf zuiver voor mijn plezier.

Hoofdstuk 1

Het was op een heldere avond ergens in Japan, niet ver van Tokyo vandaan. Ergens in een bos had een jonge zwerfster een kamp aangelegd en een potje soep pruttelde boven een kampvuurtje.

De zwerfster was een roodharige meisje dat niet veel ouder uitzag dan vijftien tot zestien jaar. Ze was gekleed in een zwarte ninja kostuum. Ze had lichtblauwe ogen en een gezichtje, dat als kawaii beschreven zou kunnen worden. Het meisje had haar rode lange haar gevlochten, en haar lange brede vlecht eindigde tot haar heupen. Haar naam? Ranko Ozusu, of in het Japans, Ozusu Ranko

Ranko lag languit op de grond, en staarde naar de hemel. Ze had haar handen achter haar hoofd gelegd en een knie opgetrokken.

Drie weken ben ik al hier. Gosunkugi no baka! Hoe kon hij het experiment zo uit de hand laten lopen. Feh, en dat noemt zich een wetenschapper! Ik zit voorlopig hier vast, en het kan jaren duren voordat ik naar huis kan, of dat ze me weten te vinden. Hier zullen ze waarschijnlijk ook nog niet de middelen hebben die ik nodig heb.

Ze draaide haar hoofd een kwartslag en zuchtte. Zo, morgen bereik ik Tokyo. Oh boy, het zal me benieuwen hoeveel anders het zal zijn. Ik zal huisvesting moeten vinden. Gelukkig speelt geld geen rol.

De volgende dag in Tokyo keek Ranko haar ogen uit. Terwijl ze door een winkelstraat liep, bleef ze regelmatig bij een van de winkelruiten stilstaan en staarde naar de mooie dingen die in de etalages lagen uitgestald. Bij één bepaalde kledingzaak kon ze haarzelf niet meer beheersen en rende de winkel binnen.

Even later bekeek ze haarzelf in de manhoge spiegel en glimlachte. Een rode zijden Chinese blouse en een zwarte Kungfubroek. Ze had niet gedacht, dat ze dezelfde kleren ook hier in Tokyo zou vinden. De arme vrouw achter de kassa trok een pruillip. Ze kon het niet geloven, dat dit meisje erop stond om die kleren te dragen. Ze had haar de mooiste kleren van haar collectie aangeboden, die haar figuur prachtig naar buiten bracht. Maar nee; ze wilde persé –die- kleren hebben. Waarom, oh waarom, leefden er tomboys in de wereld

Ranko betaalde met een vrolijk gezicht de vrouw, die het met een grimas het geld aannam en beleefd bedankte voor de koop.

Fluitend liep ze de winkel uit en verschoof haar kleren een beetje. Ze waren iets aan de ruime kant, maar in haar geval maakte dat niets uit. Ze had een reden hiervoor; een hele goede reden.

Genma Saotome liep mopperend door de straten van Nerima. Hij was al weken te laat voor de aangekondigde aankomstdatum bij zijn oude vriend Soun Tendo.

Nee, het geluk had hem in de steek gelaten sinds China. Sinds hij een plons in een van die poelen in Jusenkyo had gemaakt, scheen zijn leven een drastische wending te hebben genomen. Hij had een vloek opgelopen, zodat hij met koud water in een pandabeer veranderde! Zijn zoon veranderde zelf in een meisje, sinds zij in die andere poel was beland. Een meisje, de helft van de tijd! Wat moest zijn vrouw er wel niet van denken? Hij had zijn vrouw beloofd met een dure eed, om van Ranma een man der mannen te maken. Wat moest hij doen? En niet lang daarna, hadden ze de pech om de woede van die Amazone op de hals te halen. Niet dat zij een echt probleem was; maar het zat niet in hen om een meisje het ziekenhuis in te helpen, laat staan, te doden.

En nu Eindelijk toen hun tweeën in hun moederland Japan waren aangekomen, toen raakte hij ook nog eens zijn zoon kwijt.

Genma vroeg zich af, waarom zijn zoon hem plotseling midden in de nacht hem in de steek had gelaten. Hij had stad en land afgezocht, maar Ranma was gewoon verdwenen. Het enige wat hij nog van hem had, was een vaarwel' briefje, met een sop het je op boodschap. Hij was teruggegaan naar China, voor een mogelijke kuur tegen de Jusenkyo vloek. Het enige wat hij nog kon doen, was gaan schelden waarom hij zo'n ondankbare zoon had.

Het begon te regenen, en een zekere reusachtige panda staarde met een zucht naar de hemel. Waar had hij dit aan verdiend?

Wat moet ik mijn vriend Tendo gaan vertellen? Dat onze belofte voorlopig is uitgesteld, omdat mijn zoon op zoek is naar een kuur? Het kan weken, maar ook jaren duren, voordat ik mijn zoon weerzie, dacht de panda zuchtend.

De man van middelbare leeftijd had geen zin, om terug te keren naar China. Niet nu hij daar zo'n slechte reputatie had opgebouwd; en zeker niet met die Amazones. Hij was niet bang, dat zijn zoon zich niet zou kunnen redden, maar hijzelf was wel lui genoeg om geen verdere actie te ondernemen.

Ranko liep door de straat met een grote rode bamboe paraplu in haar hand. De regen was plotseling gekomen, maar ze had het allang zien aankomen. Ze liep nu in de wijk Nerima, dat bekend stond om haar vele martial artiesten.

Oh boy, zei ze zwak glimlachend, terwijl ze naar een plakkaat staarde, waar een aankondiging stond voor een Rythmic Gymnastic Wrestling, dat over een paar weken in de meisjesschool St. Bacchus zou plaatsvinden. Wie had ooit gedacht, dat ze hier Rythmic Gymnastic gevechten hielden.

De heftige maar korte regenbui was inmiddels voorbij, en Ranko vouwde haar bamboe paraplu, schudde het droog en schouderde het ding.

Een straat verderop keken de mensen hun ogen uit, toen ze een enorme pandabeer met een rugzak met stevige zware passen door de straat zagen wandelen.

De beidde personen liepen een hoek om, en botsten tegen elkaar op.

Ranko veerde terug, toen ze tegen een enorme massa botste en ze viel met haar zitvlak op de grond. Ze knipperde vol ongeloof en haar ogen gingen van de grond omhoog, tot aan het gezicht van een enorme pandabeer.

Nani? Een pandabeer? Hier? riep ze stomverbaasd uit.

De pandabeer leek zelf ook geschokt te zijn. Hij staarde naar een meisje dat als twee druppels water op Ranma leek in zijn meisjesvorm. Maar daarna fronste hij zijn wenkbrauwen. Het moest wel zijn zoon zijn! Hij droeg bijna dezelfde kleren, die hij pas had gekocht in China.

-[Ondankbare zoon! Waarom heb je me dagen geleden verlaten!]-

wat? Zoon? Ranko knipperde verbaasd naar het bord dat de nu kwade panda tevoorschijn had gegoocheld.

Ranko sprong op en greep naar haar paraplu. Ze vertrouwde het dier voor geen goud en nam een verdedigende gevechtstand in, met haar bamboe paraplu in de aanslag.

Ik weet niet wat je bent, maar een onzin schrijvende pandabeer hoort beslist niet op straat te zijn, maar in een laboratorium. Je bent beslist genetisch gemanipuleerd!

De ogen van de pandabeer kwamen bijna uit hun kassen. Hij herkende de stand niet, en de paraplu zag er plotseling niet zo onschuldig uit.

-[Ik ben je vader!]- schreef de pandabeer, die hij onderstreepte met een gegrom.

Yeah right; en dan ben ik zeker Luke Skywalker! antwoordde Ranko sarcastisch.

-[Ranma! Ik ben het, Saotome Genma!]-

Het roodharige meisje knipperde even met haar ogen. Ranma? Wel, het lijkt een beetje op mijn naam, maar Nee dat dier kan onmogelijk mijn vader zijn en de naam Saotome Genma klinkt me niet bekend in de oren. Mijn vader stierf trouwens toen ik vier jaar was. En waarom houdt hij mij voor zijn zoon? Zou hij het weten?

Genma zag de twijfel in Ranma's' ogen en veronderstelde dat zij zich alles begon te herinneren. Hij wilde echter niet langer wachten, en gaf haar plotseling een enorme dreun op haar hoofd.

Verrast door de onverwachtste aanval, was ze te laat in het ontwijken, en ze sloeg bewusteloos tegen het wegdek.

De pandabeer pakte haar op, en legde het bewusteloze meisje over zijn schouder. Daarna pakte hij de bamboe paraplu op en knipperde even met zijn ogen. Het ding was loodzwaar. Ondanks het gewicht, besloot hij om de paraplu mee te nemen.

Geroezemoes weerklonk door de straat, en toen Genma-panda het opmerkte gromde hij naar de mensen, die gauw maakten dat ze wegkwamen.

Ergens in Nerima, staarde een man van rond de veertig jaar vanuit de woonkamer naar de tuin. De langharige man met zijn snor zuchtte diep. Het was meer dan anderhalve week geleden, sinds hij de Tendo familie bij elkaar had getrommeld, en het nieuws van een gearrangeerde verloving aan zijn drie dochters had verteld. Helaas was Genma niet op de afgesproken tijd komen opdagen, en hij vroeg zich bezorgd af wat er was gebeurd.

Zijn oudste dochter, Kasumi, hing de was aan de lijn. Zijn twee andere dochters, Akane en Nabiki, waren pas van school teruggekomen en boven hun huiswerk aan het maken.

Soun Tendo was verrast, toen hij iemand zich kenbaar hoorde maken in het voorportaal van het huis. Hij rende gauw naar voren maar bleef toen stokstijf staan, toen hij een enorme pandabeer zag staan, en een scheldende meisje, die zich probeerde los te wurmen en op het hoofd van de pandabeer sloeg.

Laat me los stomme haarbal! Ik zweer je, ik maak een pandarug van jou als je me nu niet direct loslaat! Beschermde diersoort of niet!

Ranko was niet in haar opperbeste stemming. Ze werd net wakker met een zware hoofdpijn, en ze had net ontdekt, dat ze door de pandabeer was ontvoerd en in een vreemd huis bevond.

De pandabeer besloot dat het tijd werd om haar los te laten, voordat het uit de hand liep.

zei Ranko met een snort, terwijl ze haar kleren afstofte en een blik wierp naar de vreemde man met zijn lange zwarte haren en snor. Hij leek een martial arts type, sinds hij in een bruine gi was gekleed.

Ara, we hebben gasten? vroeg Kasumi, die nu erbij was komen staan. Nabiki en Akane waren inmiddels ook erbij gekomen.

Nabiki en Akane waren nog steeds gekleed in hun schooluniform. De hele familie had bruine ogen maar de verscheidenheid van Tendo's dochters was erg interessant.

Kasumi was blijkbaar de moederlijke figuur en de oudste van Soun dochters. Ze droeg een rode rok, gele blouse en een witte lange schort. Ze had lang bruin haar, die ze bij elkaar gebonden hield met een witte strik. In de meeste gevallen droeg ze het over haar schouder.

De middelste Tendo dochter was het koelere type. Ze droeg haar bruine haren in een pageboy kapsel die tot kaaklengte kwam. Haar ogen waren scherp en berekenend.

De jongste, Akane Tendo, had als enige van de Tendo dochters, zwartblauw haar, die ze met een strik bijeenhield. Tevens had ze ook twee lange lokken langs haar hoofdtempels.

De Tendo patriarch wierp een vreemde blik naar haar. Ik hoop toch niet dat jij Saotome Ranma bent? vroeg hij voorzichtig.

Ranko gaf voor de tweede keer een snort, en vouwde haar armen over elkaar. Wat hebben jullie allemaal met die Ranma! Mijn naam is Osuzu, Osuzu Ranko; en dat ik momenteel een dakloze ben, wil niet zeggen dat ik ongevraagd ontvoerd kan worden door een genetische gemanipuleerde pandabeer, die mij voor zijn zoon houdt.

De drie meiden keken verbaasd naar haar, maar Genma-panda en Soun begonnen beidde te zweten.

Soun Tendo wees zenuwachtig naar de pandabeer. Dus hij is niet jouw huisdier?

Het roodharige meisje schudde haar hoofd. het enige wat ik van m weet, is dat die kan schrijven.

Zo, en als jullie mij nu willen excuseren, zei ze nu met een zucht. Ze wilde aanstalten maken, om te vertrekken, toen Nabiki plotseling een idee kreeg. Niemand zag de pandabeer wild naar Ranko zwaaien.

Je zoekt een kamer? vroeg Nabiki snel.

Ranko draaide zich om en keek haar een moment zwijgend aan. Daarna knikte ze langzaam.

Hoeveel vragen jullie voor de huur?

De middelste Tendo dochter haalde haar calculator tevoorschijn en toetste wat getallen in.

6250 Yen (+/- 50 Euro) per week, zei Nabiki. Exclusief wasgelegenheid en voor eten zul je zelf moeten zorgen.

Het roodharige meisje keek haar even schuin aan en fronste even met haar wenkbrauwen, maar daarna gaf ze een korte knik.

Een beetje aan de dure kant, maar ik doe het, zei Ranko met een zucht. Als dit haar niet beviel, dan kon ze nog altijd een andere plek vinden.

Soun was ondertussen weer bij zijn zinnen gekomen.

Nee, daar komt niets van in! We hebben de gastenkamer hard nodig voor de Saotome's, die ik nog steeds verwacht! protesteerde hij.

Otousan! We hebben dat geld hard nodig! zei Nabiki, terwijl ze de man hard aanstaarde. Of zijn jouw nog onbekende gasten, ook betalende mensen?

Natuurlijk kan ik van mijn gasten geen geld vragen! zei Soun fronsend.

Ranko stond ongeduldig met haar linkervoet te tappen, terwijl ze de twee personen strak aanstaarde. Wel, wat is het? Is er een deal of niet? Er zijn nog genoeg andere plekken waar ik een kamer kan krijgen!

De middelste Tendo zuster wachtte niet langer, liep naar Ranko en schudde haar de hand. De deal is gesloten. De helft vooruitbetaalt graag.

riep Soun kwaad, maar Kasumi keek haar vader vragend aan.

Otousan? Hoe moeten we het gaan redden, als we twee extra gasten krijgen, die we te eten moeten geven?

Deze woorden schenen de Tendo patriarch tot bezinning te brengen en knikte langzaam.

Akane die op dat moment alles zwijgend had aangehoord keek geïntrigeerd naar het roodharige meisje met haar lange vlecht. Zelf droeg ze nooit jongenskleren, maar het verbaasde haar, dat zij er geen probleem mee had.

Ze trok een wenkbrauw omhoog, toen ze zag, hoe Ranko vanuit het niets een paar biljetten tevoorschijn haalde en hiermee Nabiki vooruitbetaalde.

Toen de zaak leek te zijn geregeld, vroeg Nabiki zich af, waar de pandabeer was gebleven. Haar vraag werd snel beantwoordt en het gaf een grote schok voor de hele groep.

De panda was naar achteren gegaan en was terug gekomen met een ketel warm water in zijn klauwen. Met een hoop gegrom, trok hij de aandacht van iedereen, en toen ze naar hem keken zagen ze hoe de pandabeer het water over zijn kop goot, en hoe het dier plotseling in een man transformeerde.

Iedereen stond perplex.

Genma was een stevige grote man, die een witgrijze gi droeg. Een witte bandana bedekte zijn kale hoofd en hij droeg een bril. Twee grote glazen, die op zijn neus werd gehouden dankzij de touwtjes om zijn oren.

Saotome, oude vriend! Ben jij dat werkelijk? fluisterde Soun ongelovig. Normaal gesproken zouden ze als twee oude vrienden elkaar hebben omhelsd, maar nu wist de Tendo patriarch niet, wat hij van deze situatie moest denken.

Genma knikte.

De drie Tendo dochters, inclusief Ranko, staarden met hun mond wagenwijd open naar de man.

Je bent een shapeshifter? vroeg Ranko wantrouwend.

De Saotome schudde gauw zijn hoofd. het is een magische vloek die ik in China heb opgelopen, zei Genma zuchtend.

Ranko kon het gevoel niet van haar afschudden dat ze die man ooit eerder had gezien. Ze schudde echter snel haar hoofd en haalde haar schouders op. Ze keek de man nu strak aan en legde een hand op haar heup wat haar een typische houding gaf.

dat is dan voor later. Maar mag ik weten, wat de reden was dat je me hiernaar toe ontvoerde?

De drie Tendo dochters en Soun keken de man aan.

Ja, wat was de bedoeling hiervan? vroeg Akane met argwaan.

Soun knikte. ik dacht dat je een zoon had! Waarom bracht je haar hier?

De oude vriend van Soun Tendo, ging met zijn duimen draaien en begon aarzelend de zaak uit te leggen. Het is misschien moeilijk te vatten, maar mijn zoon Ranma heeft ook een Jusenkyo vloek. Hij verandert met koud water in een meisje.

weerklonk de collectieve roep.

E-e-een meisje? Een jongen die in een meisje verandert? stamelde Akane. Dat is is ziek!

Nabiki grinnikte even. En laat me raden; Ranma lijkt exact op haar in zijn meisjesvorm!

De man knikte. als twee druppels water. Ze draagt bijna dezelfde kleren. Ze heeft zelfs haar haren in een vlecht. Het enige verschil is, dat zij veel meer haar heeft, terwijl mijn zoon slechts een Chinese vlecht heeft.

Verbaasd keek Nabiki naar het roodharige meisje en daarna naar Genma. Zou zoveel toeval mogelijk kunnen zijn? dacht zij geïntrigeerd. Of verbergt zij iets belangrijks?

Opeens moest Nabiki lachen toen haar iets te binnen schoot. Akane was verbaasd en vroeg aan haar oudere zus wat er te lachen viel. Nabiki weigerde het echter te vertellen, en liep grinnikend weg, wat een pruillip bij Akane opleverde.

Hoofdschuddend liep Nabiki de woonkamer binnen. Ik durf te wedden, dat Ranma veel last van jongens zal hebben, zei ze grinnikend.

Ergens in China moest een zekere zwartharige jongen met een Chinese vlecht niesen.

Al met al; onze nieuwe betalende gast heeft beslist iets te verbergen. Dit kan geen toeval zijn dacht zij bij haarzelf.