Disclaimer: Wat? Moet ik nog vertellen dat ik de rechten van Ranma½ niet bezit en deze van Rumiko Takahishi is? Dit is Fanfiction. Verdien er geen fluit aan, en ik schrijf zuiver voor mijn plezier.

Hoofdstuk 2

Ranko was in haar nieuwe slaapkamer. Het was vreemd, dat Genma Saotome weigerde om in deze kamer te slapen en had iets gemompeld over zijn oude meester. Zijzelf zag het probleem niet. Iedereen was nu inmiddels diep in slaap en ze vond het een geschikt moment om haar computer uit haar subspace te halen. Het was een fijn maar complex apparaat, dat niet veel groter was dan een boek.

Ik heb twee weken geleden al de nodige gegevens doorgestuurd en heb me dus een geldige status gegeven. Man, de techniek loopt hier zeker honderd vijftig jaar achter; maar dus makkelijk te hacken.

Ze klapte de computer weer dicht, liet het ding in haar subspace verdwijnen en ging languit op haar futon liggen.

Geef maar toe Ranko, je zit hier vast voor de rest van jouw leven; ik zal mijn oude vrienden gaan missen. Die Gosunkugi-sensei heeft me een behoorlijke rotstreek geleverd, maar we wisten beidde, dat het een gevaarlijk experiment was. Feh, wie met vuur speelt

In haar hand speelde ze met een lucifersdoosje dat ze beneden op de grond had zien liggen. Waarschijnlijk had Genma of Soun het verloren, toen ze 's avonds laat binnenkwamen. Ze roken naar goedkope saké.

Ze besloot om te stoppen met piekeren, en niet lang daarna viel ook zij in een diepe slaap.

Genma had tijdens de avond aan de Tendo's heel wat moeten uitleggen. Hij vertelde hen, dat hij naar Jusenkyo in China was gegaan, omdat hij dacht, dat het een uitstekende trainingsplaats was. Helaas kon hij geen Chinees lezen, en negeerde dus de rode waarschuwingen, die juist als aanbevelingen voor Genma toeschenen. Het resultaat was dus, dat hij en zijn zoon, beidde een Jusenkyo vloek opliepen, die alleen tijdelijk te herstellen was met warm water. Nu zijn zoon Ranma op zoek was naar een kuur, konden zij alleen maar afwachten.

Iedereen op Ranko na, kon het nog steeds niet echt geloven, toen Genma nog een keer de Jusenkyo vloek demonstreerde.

Kortom, het was een heftige dag geweest

De volgende morgen, was het een vreemde situatie in de Tendo huis. Enkele personen waren vroeg wakker geworden van een heerlijke etensgeur, dat door het huis verspreidde.

Nabiki kwam half gapend de woonkamer binnen en staarde naar de eettafel. Nani? Alleen rijst? Maar wat rook ik dan boven? vroeg ze zich verbaasd af.

De oudste zus kwam de woonkamer binnen, terwijl ze met een schaal binnenkwam.

Dat is Osuzu-san. Zij kookt voor haarzelf, sinds dat de afspraak was, zei ze glimlachend.

Meer kon Nabiki niet zeggen. De Tendo's zaten momenteel krap bij kas, en ze konden zich niet veel permitteren, qua eten.

Genma en Soun kwamen inmiddels ook naar beneden, en keken een beetje verward naar de tafel.

Werkelijk Kasumi, mijn neus moet mij bedrogen hebben, zei Soun met een zucht. Ik dacht dat je een heus feestmaal aan het bereiden was voor onze nieuwe gast.

Oh kom Otousan, u weet dat wij dat ons niet kunnen permitteren, zei Kasumi vermanend.

Tadaima! (Ik ben thuis) riep Akane, die net terug kwam van haar ochtendje joggen. Haar gezicht sprak echter van teleurstelling, zodra ze de gedekte tafel zag.

Ik begrijp het niet. Wat rook ik dan buiten? vroeg Akane. Ze snoof nog een keer, en keek toen naar boven. Nani? Kookt Osuzu-san in haar kamer? Ze rende naar boven en klopte op de deur van Ranko.

Kom binnen, klonk vanuit de kamer.

Toen Akane de slaapkamer betrad, keek ze haar ogen uit. Er was een gasstelletje waar een pannetje met vlees pruttelde. Het was een geur die ze al weken niet meer geroken had, en Akane slikte om te voorkomen dat ze ging kwijlen.

Ik begrijp het niet. Zover ik weet, kwam je praktisch met niets hier in huis, zei Akane verbaasd.

Ik heb zo mijn trucjes, zei Ranko grinnikend. Wel, ik zie dat je staat te popelen. Waarom schuif je niet aan? vroeg ze vriendelijk.

Dat liet Akane zich geen twee keer zeggen. Hai! (ja) en ze ging tegenover Ranko zitten.

Mogen wij ook mee-eten Osuku-san? klonk het in een koor bij de deur. Drie personen keken begerig naar het eten, en Ranko krabde zich achter haar hoofd.

wel goed dan, zei ze na een lang moment met een zucht. Man, wat is er met hen loos?

Kasumi, Soun en Genma schoven dankbaar aan.

Nabiki kwam als laatste bij de deurpost staan en trok een wenkbrauw omhoog, terwijl ze de elektrische rijstkoker in haar handen hield. Ik heb de pot met rijst maar meegenomen

Het was tegen de middag toen in een obscure straat, een persoon een café binnenstapte. Het was een jongeman met grijsblauwe ogen, die ongeveer in de twintig was. Hij droeg een rode blouse, een zwarte broek en hij had een korte zwartharige kapsel.

Een glas water graag, vroeg hij aan de barkeeper, die hem een vreemde blik toewierp. De man was dik en kaal, maar hij was een geharde man die al heel wat gezien had in zijn leven.

De barkeeper gaf hem een glas water en keek hem vragend aan. Ik ken jouw soort. Je bent hier niet gekomen voor een glas water, vreemdeling. Wat wil je? Als je wilt weten, waar ze hier de straatgevechten houden, dan ben je hier aan de verkeerde adres.

De jongeman wierp hem een strakke blik toe. Die lui zijn geen partij voor mij, en waarom denk je dat ik hier voor die informatie ben? Ik ben hier voor heel wat anders.

Een wenkbrauw ging bij de man omhoog.

Kan je me wat vertellen over Saotome Genma?

De man grinnikte even. De man die een spoor van valse beloftes en schulden heeft achter gelaten? Hij heeft geen mooie naam opgebouwd. Zelfs hier heeft hij nog een open schuld staan, van zeven jaar terug.

De zwartharige jongeman keek nu verbaasd en wreef daarna langs zijn hoofdtempels. Oh man; ik had een vermoeden dat er wat loos was met die man; maar dat ik een hele beerput aantref.

gisteravond was hij hier nog geweest. Ik heb geweigerd om nog langer voor hem te schenken, maar zijn nieuwe vriend scheen zijn schuld te willen betalen, dus ik stemde maar weer toe. Wie was je tipgever?

Een lucifersdoosje werd op de bar gelegd met de opdruk van het café. Noem het intuïtie. Noem het een slecht voorgevoel. Momenteel huur ik een kamer bij iemand en hij is daar te gast. Ik krijg het idee dat een hoop narigheid mij gaat achtervolgen, vooral sinds ik veel op zijn zoon schijn te lijken.

De barman knikte. Ik weet niet hoe ik het kan uitleggen, maar ik vertrouw je. Ik zal je vertellen wat ik weet

In de klas van de Furinkan High, staarde Akane naar buiten. Ook vandaag had ze weer gevochten met een meute jongens, die dachten een date' te kunnen winnen, door haar proberen te verslaan in een gevecht. Het was een werkelijk een sleur aan het worden.

Waarom wilde Ranko trouwens niet meekomen naar school en zich laten inschrijven? Is zij niet even oud als ik? Misschien is zij zelfs jonger dan mijzelf.

Deze gedachte speelde door haar hoofd, terwijl de leraar zijn Engelse les opdreunde.

Ze kan in ieder geval net zo goed koken als Kasumi; en dat met de weinige middelen die ze had. Ik vraag me nog af, waar ze dat kookstelletje vandaan had gehaald.

Akane voelde zich eigenlijk niet echt helemaal happy bij de gedachte, dat praktisch de hele familie bij Ranko had gebedeld. Ze vroeg, waarom zij zo arm waren terwijl zij een dojo hadden. Bij deze vraag was hun vader in tranen uitgebarsten, en was verder niet in staat om deze vraag te beantwoorden.

De jongste Tendo dochter zuchtte. Normaal zorgde Nabiki voor het geld, maar de laatste paar weken werd het voor haar moeilijk om geld bij elkaar te krijgen. Bijna niemand wedde meer bij de gevechten die Akane moest leveren met de Hentai Horde. Niet dat zij er blij mee was; immers, ze haatte jongens en vooral een zeventienjarige jongen, genaamd Tatewaki Kuno.

(Hentai – pervers | verdorven)

Tijdens de pauze, een verdieping en een klas hoger, liep Nabiki naar een klasgenoot toe.

De smalle bleke jongen, met ravenzwart sluik haar, keek haar zenuwachtig aan. Uhm, waar kan ik je van dienst mee zijn Tendo Nabiki?

Ze legde een foto op zijn schoolbank. Het was een afbeelding van een roodharig meisje, en haar naam stond op de achterkant gekrabbeld. Je bent me nog een gunst schuldig, Akira. Ik weet dat je een hacker bent; als je me alle informatie over dit meisje kan geven, dan beschouw ik jouw schuld als vereffend.

De jongen knikte. ik zal zorgen dat je genoeg informatie krijgt. Zelfs de tijd wanneer ze naar het toilet moet, bij wijze van spreken.

Nabiki gaf een neutrale knikje. Ik reken op je, Kuro Akira. Ze huurt momenteel een kamer bij ons, maar zij is niet wat zij lijkt, en dat intrigeert me.

Akira keek haar even vreemd aan, maar legde daarna de foto in zijn agenda.

Ranko liep piekerend door een straat. Zou ze zich laten inschrijven op school of niet? Ze zuchtte en staarde naar de hemel.

Wat weet ik eigenlijk van deze wereld? Ik hoor hier eigenlijk helemaal niet thuis. Als ze trouwens weten wat ik werkelijk ben, dan is het hek van de dam, dacht Ranko bezorgd. Sterker nog, welke consequentie zou het voor de toekomst hebben, met mijn inmenging?

riep ze gefrustreerd, terwijl ze met haar vuist tegen haar voorhoofd hamerde, terwijl ze haar ogen sloot. Ik ben gewoon niet meer mezelf, sinds ik hier ben.

Een man bleef stilstaan en keek licht bezorgd naar het roodharige meisje.

Uhm, pardon juffrouw, maar kan ik je misschien helpen? vroeg een vriendelijke stem.

Ranko deed langzaam haar ogen open en staarde naar de man, die voor haar stond. Ze knipperde met haar ogen, en toen ze besefte, wie voor haar stond, sloeg ze in een geschokte stemming haar handen voor de mond en deed een stap terug.

fluisterde ze ongelovig.

Voor de tweede keer deze week viel ze achterover op haar zitvlak.

Ze keek met grote ogen op, naar een goeduitziende man met een bril, die gekleed was in een bruine gi. Hij was ongeveer een meter tachtig, had bruinzwart haar met een klein staartje, en bruine ogen. Zijn hele persoonlijkheid straalde zachtaardigheid uit.

De jonge dokter staarde haar verbaasd aan. Pardon, maar ken ik u? Mijn naam is dokter Tofu, niet To-chan.

Het werd teveel voor Ranko, en ze rende schreiend weg.

Dokter Tofu staarde verbaasd naar de verdwijnende stofwolk.

Nani? Heb ik wat verkeerds gezegd? vroeg de dokter zich af, terwijl hij aan zijn bril morrelde.

In de woonkamer van de Tendo huis, speelden Genma Saotome een spel Shogi tegen zijn oude vriend Soun Tendo. De beidde personen waren uitstekende valsspelers. Geen van hen beidde had in de gaten, dat ze beidde even slecht speelden.

Kasumi was bezig in de keuken, toen een huilende Ranko door het huis kwam stormen, en iedereen hoorden boven iemand met een klap een deur dichtslaan.

Verbaasd kwam Kasumi de woonkamer binnengewandeld. De twee mannen keken haar aan, en haalden hun schouders op.

Een acuut geval van liefdesverdriet, zou ik denken, merkte Soun op.

Ik denk dat het inderdaad een geval is van acuut liefdesverdriet, Tendo, zei Genma.

De twee mannen knikten, en bogen zich weer over het spelbord. Van beidde zijden waren speelstukken verwisseld.

Kasumi wilde naar boven gaan, om hun nieuwe gast te troosten, maar ze voelde dat het nu niet de tijd ervoor was. Met een zucht liep ze terug naar de keuken. Ranko was zo vrijgevig geweest, om haar een som geld te geven voor eten. Tegen de avond zouden ze dit keer werkelijk een feestmaal krijgen en zoals afgesproken, zou Ranko nu ook gewoon mee-eten.

Het liep tegen het avondeten; Kasumi was naar boven gekomen, en klopte tegen de deur van Ranko's kamer. Toen er geen antwoord kwam, opende ze voorzichtig de deur en spiekte naar binnen. Ze zag dat Ranko op haar futon in slaap was gevallen en Kasumi besloot om haar te wekken.

Langzaam liep ze naar haar toe, en toen ze haar wakker wilde schudden, viel haar oog op een foto, die Ranko in haar hand had geklemd.

Het was een oude kleurenfoto van haar, die een vriend omhelsde. Wat haar opviel, was dat zij een stuk ouder leek dan zij nu was, en de vriend was

Ara! Is dat niet dokter Tofu? dacht ze verbaasd.

Op de foto waren een paar cijfers leesbaar en Kasumi sloeg een hand voor haar mond van verbazing.

Het was een datum: - 27 mei, 1823 –

Kasumi begreep, dat ze meer wist dan goed voor haar was, en besloot dan ook om dit voor haarzelf te houden. Ze ging ertoe over om Ranko nu echt wakker te maken.