Disclaimer: Wat? Moet ik nog vertellen dat ik de rechten van Ranma½ niet bezit en deze van Rumiko Takahishi is? Dit is Fanfiction. Verdien er geen fluit aan, en ik schrijf zuiver voor mijn plezier.

Gespleten Problemen

Hoofdstuk 1 – Een 'Splitting Headache'.

Notitie van de Auteur:

Sinds Ranma niet erg bekend is onder de Nederlandstalige lezers, wil ik hierbij een korte uitleg geven…

Wie of wat the heck is Ranma? Heel simpel. Ranma is de hoofdpersoon van een doldwaze en wilde manga & tekenfilm die in heel wat landen behoorlijk favoriet was/is. Ranma is een uitstekende Martial Artist. Hij heeft echter een zeer bijzonder en ongewoon probleem. Door op een water gebaseerde vloek, verandert hij in een meisje als hij in contact komt met koud water. Met warm water herstelt hij weer in zijn originele geboortevorm, een jongen.

Tegen wil en dank, kan hij zijn leven verslijten als half jongen, half meisje, en met alle hilarische gevolgen. Naast dit feit, moet hij ook constant gevechten leveren met vriend en vijand en zit hij ook nog eens met drie verloofden opgescheept. Hoe hij zich telkens weer eruit redt? Dat is voor mij een weet, en voor jou een vraag. Lees de manga, zou ik zeggen ;-)

Meer info in het Nederlands vind je op: www:geocities:com/rinosseros/

By the way, de karakters kunnen sterk afwijken van de originele manga en de tekenfilmserie. Maar ja, dit is fanfiction! In dit verhaal splits ik Ranma in twee personen, en zijn vloek is eindelijk verbroken. Maar of een van de Ranma's daar gelukkig mee is?

0o0o0o0

Een lichtflits boven de stad en een donderend geluid rolde door de lucht. Niet lang daarna volgde er slagregen. Het onweerde boven Tokio. Een kleddernatte meid met rood haar in een vlecht, rende door de straten. Ze was gekleed in een Chinese outfit; een rode blouse en zwarte broek, die haar een maatje te groot waren. Ze hoopte snel thuis te komen, zich alvast verheugend op een warm bad en hopelijk op tijd voor een goede maaltijd.

Regen was een welkome afwisseling na een warme dag, maar regen en zeker onweer, behoorde niet tot de favoriete weersomstandigheden van Ranma Saotome (In Japan is het de gewoonte om hun familienaam als eerste te gebruiken, dus als Saotome Ranma.)

"Geweldig, gewoon geweldig," zei de geïrriteerde Ranma. "Dat kan echt alleen mij gebeuren. Kon ik weer nablijven omdat ik mijn huiswerk niet had afgemaakt en de vragen in de les niet wist te beantwoorden. En uiteraard regent het nu pijpenstelen. Ik haat regen. Waarom altijd ik!"

Gisteren besloten zijn verloofden, Ukyo en Shampoo, Ranma eens samen tegelijk te gaan bezoeken, wat dus tot de nodige chaos leidde. Akane was hierdoor niet erg gecharmeerd, en het eindigde dus in een stevige woordenwisseling ondereen, gevolgd door de nodige gevechten onder de geachte dames. Kortom, van studeren kwam niet veel terecht. Niet dat hij nou zo'n geweldige leerling was. Nou ja, voor Ranma die nooit lang bij zo'n gedachte bleef stilstaan, vervolgde snel haar weg door de regen.

Het was vooral de transformatie van jongen naar meisje, en vice versa, dat zijn leven soms erg gênant maakte in bepaalde situaties. Een vloek, of betovering, als je het zo wilt uitleggen, zorgde hier wel voor. Het was een op water gebaseerde vloek dat hij had opgelopen in Jusenkyo, een vervloekte trainingsplaats. Alles wat er nodig was: een glas koud water en voilà, instant onna-Ranma.

(onna = vrouw/meisje)

Natuurlijk was warm water nooit bij de hand tenzij je constant een thermoskan gevuld met warm water bij je hield. Ranma had echter nooit van extra bagage gehouden.

Ranma was een martial artiest dat zich gewoon aanpaste aan de situatie, hoe ongewoon het ook was. Momenteel maakte hij zich niet echt druk om zijn intrigerende transformatie. Hij wist zelfs de positieve kanten van zijn meisjesvorm te waarderen, zoals zijn handige 'vermommingen' en de extra snelheid die zijn meisjesvorm opleverde. Maar het enige waar de jonge martial artiest werkelijk een hekel aan had, waren de oncontroleerbare momenten, dat hem een koude plens water bezorgde, en zelfs de onverklaarbare regenbuien die zijn transformatie activeerde. Hij haatte werkelijk deze momenten.

Regen… Koud water kletterde op haar gezicht, en ze was helemaal doorweekt met water.

"Heh," dacht Ranma, "in ieder geval heb ik morgen vrij! Morgen samen met de Tendo's naar het strand. Volgens het weerbericht zou het morgen net zo warm worden, als het vandaag was, en het zou tenminste ook de hele dag droog blijven. Het is alweer een tijdje geleden dat we zo'n uitstapje hadden gemaakt."

Herinneringen, kwamen bij haar naar boven. Dagen dat zij geen heet water kon verdragen door de supergevoelige Kattentong shiatsu 'pressure-point', toegebracht door Cologne. Een geactiveerde zenuwpunt, die zorgde dat zelfs koud water nog warm aanvoelde. Dan kon je jezelf best voorstellen, hoe heet warm water was! Toen moesten ze wel naar het strand omdat Cologne met de Fenikspil, het geneesmiddel, daar ook aanwezig was. Na een flink en zeker ongewoon gevecht had ze uiteindelijk gewonnen en de Fenikspil van de stokoude kleine Chinese Amazone gekregen.

Een lichtflits boven haar, direct gevolgd door een geweldige donder, haalde Ranma uit haar gedachten.

"Ik wou dat ik al thuis was. Onweer is niet echt m'n favoriete wandelweer," mopperde ze sarcastisch.

Ze rende de hoek om, en toen ging alles heel snel. Te snel.

Moeder Natuur besloot eens een nieuw doelwit op te zoeken, en die persoon liep net toevallig op de verkeerde plaats. Een felle flits en een enorme explosie volgden. Voor Ranma was het een ongelofelijk martelend moment. Een verschrikkelijke pijn joeg door haar hele lichaam en zenuwen, en ze kreeg het gevoel alsof zij uit elkaar gerukt werd. Daarna werd snel alles zwart voor de ogen.

0o0o0o0

Het was een tijdje later, en de regen was inmiddels gestopt. De meeste donkere wolken waren inmiddels verdwenen. Het was tamelijk laat en de zon stond op het punt van ondergaan. De nacht begon te vallen, en het begon al aardig te schemeren. Het blaffen van honden waren te horen door de verlaten straten.

Ranma kwam langzaam tot haar bewustzijn, en deed sloom haar ogen open. Ze lag op haar zij, op de grond. "Argh, heeft iemand het nummer genoteerd van die vrachtwagen?" mompelde ze, niet echt realiserend wat er was gebeurd.

Een knallende hoofdpijn joeg door haar brein. Kreunend kwam ze langzaam overeind, en begon haarzelf te inspecteren. Haar kleren zagen uit, alsof ze betere tijden hadden gekend. Ze zaten in flarden aan elkaar en ze roken alsof ze verbrand waren. Ze zat vol lichte brandwonden, die pijnlijk lieten weten dat zij nog leefde.

"Ik denk dat ik geluk heb gehad," dacht Ranma, eindelijk beseffend wat er was gebeurd. "Ik was door de bliksem getroffen. Normaal zou ik dood zijn geweest." Ze masseerde de tempels van haar hoofd. "Ik denk dat ik het beste naar dokter Tofu kan gaan. Ik zit onder de brandwonden, en een middel tegen de hoofdpijn voor olifanten is nu geen luxe!" Ze keek rond en ontdekte tot haar ontsteltenis, dat ze niet alleen was!

Naast haar lag een erg naturel jongensvorm van haar op de grond, liggend op zijn buik. De eerste reactie van Ranma, waren ogen, zo groot als schotels. "Oh boy, dit kan niet waar zijn, dit is niet waar!" dacht Ranma paniekerig.

Een knijpend gevoel begon in haar buik te komen. "Kalm blijven, kalm blijven Ranma," zei ze tegen haarzelf. "Soul of Ice," was haar gedachte, "Soul of Ice, we hebben nu medische verzorging nodig, aan paniek hebben we niets!"

Ze begon het naakte lichaam van jongenstype Ranma te inspecteren, wat haar toch een lichte blos bezorgde. Het was niet elke dag dat je in zo'n situatie als deze verzeild raakte. Iets wat haar ook een alarmbel in haar achterhoofd liet rinkelen. Hij leefde, maar hij was nog steeds bewusteloos. Het viel haar ook op dat hij totaal geen brandwonden of verwondingen opgelopen had, tenminste, als je de schrammen niet meerekende. Het was alsof hij tijdens het accident, uit haar lichaam was gegooid.

"Ik zal mijn dubbelganger maar meenemen naar dokter Tofu. Maar niet in zijn huidige situatie," zei Ranma-chan. (-chan betekent klein, een Japanse toevoeging voor meisjes of kleine kinderen) "Het is een raar gezicht, om met een naakt figuur op je rug door de straten te rennen."

Ze trok haar gerafelde broek uit, en zorgde dat de jongenstype Ranma snel in een broek gekleed werd. Voor haar was het geen echt probleem, aangezien zij altijd een boxershort aanhad.

Ze hees de bewusteloze Ranma op haar rug.

"Hmpf, moet je mij zien. Ik ben hier het slachtoffer die naar de dokter moet, en mijn schadevrije dubbelganger ligt te pitten op mijn rug. Het zou andersom moeten zijn," dacht een mopperende Ranma-chan, terwijl zij met haar last op de rug richting de kliniek van dokter Tofu rende.

Het was een mazzel dat de kliniek om de hoek lag. Met haar hoofd vol pijn en vragen, en een groeiende knijpend gevoel in haar buik, vroeg ze zichzelf af wat de toekomst haar zou brengen. Ze wilde liever niet weten dat haar nachtmerrie waarheid was geworden.

0o0o0o0

Dokter Tofu Ono had pas gegeten, en was een krant aan het lezen. Zijn praktijk was alweer een paar uur geleden gesloten. Het was een redelijk rustige dag geweest, sinds er niet zoveel patiënten naar zijn praktijk waren gekomen. Hij keek door een raam naar buiten. Het was inmiddels een half uur geleden sinds het onweer was gestopt.

"Die laatste bliksemflits was vlak in de buurt ingeslagen," dacht Tofu, terwijl hij die enorme klap herinnerde, die na de flits volgde. " Ik hoop dat het niet teveel schade heeft aangericht."

De bel ging. Dokter Tofu keek verbaasd op vanuit zijn krant, en morrelde aan zijn bril. "Wie zou dat nu zijn? Mijn praktijk is gesloten. Waarschijnlijk is het Ranma; misschien heeft hij weer problemen bij hem thuis," dacht hij hoofdschuddend, terwijl hij opstond en naar de deur liep.

Hij deed de deur open en was niet verrast, dat hij de juiste conclusie had getrokken. Het was inderdaad Ranma. Wat hij echter zag, kon hij alleen plaatsen in de categorie: hoogst ongebruikelijk. Ranma, meisjesvorm, kleddernat, kleren in flarden, brandwonden, licht depressief met een vragende blik. Op haar rug, Ranma, jongensvorm, bewusteloos, een paar schrammen, alleen gekleed in een vod die ooit voor een broek was doorgegaan.

Dokter Tofu stelde geen vragen. "Kom vlug binnen Ranma, naar mijn praktijk. Dan zal ik snel je verwondingen behandelen, en eh, hrm, leg jouw passagier op het bed."

Ranma-chan zei niet veel. Ze knikte alleen met haar hoofd, groette de dokter en wandelde de praktijk binnen. Ze legde haar dubbelganger op het bed die nog steeds bewusteloos was. Daarna pakte ze zich een stoel, waarna zij rustig begon af te wachten.

Dokter Tofu kon alleen maar met zijn hoofd schudden, toen hij wegliep om zijn medische spullen op te halen en warm water op te zetten voor thee. Hij kreeg een vaag vermoeden, dat warm water niet bepaald meer een oplossing was voor Ranma's probleem, als hier alsnog sprake zou zijn van een vloek. Terwijl hij naar de medicijnkast liep, vroeg hij zich af wat er gebeurd was met Ranma. Hij begon een vaag vermoeden te krijgen, maar kon het niet met zekerheid zeggen.

Toen Tofu de praktijk binnenliep met de medicijnen, bekeek hij zijn twee patiënten. "Twee Ranma's, dat kan een aardig probleem gaan opleveren, of niet. Het ligt eraan hoe de situatie zich ontwikkelt," dacht Tofu geïntrigeerd.

Hij onderzocht eerst Ranma, die op het bed lag. Op een paar schrammen na, was er totaal geen probleem. Het zou niet lang duren voordat hij bij kennis zou komen. Nadat hij Ranma-chan een tablet tegen de hoofdpijn had gegeven en de brandwonden had behandeld, werd het tijd voor vragen en antwoorden.

Hij ging naar de keuken en kwam terug met thee en een ketel warm water.

"Ranma, wil je het proberen?"

Ranma-chan knikte en beet op haar lip. Tofu goot de warme inhoud van de ketel over haar hoofd. Het resultaat was, wat beiden hadden verwacht; geen transformatie. Ranma-chan knarste met haar tanden en kneep haar vuisten zo hard dicht, dat haar knokkels wit uitsloegen. Haar nachtmerrie was inderdaad waarheid geworden. Ze was nu permanent in haar meisjesvorm. De bliksem had Ranma in twee verschillende personen gesplitst.

"Soul of Ice, blijf kalm... blijf kalm," dacht Ranma-chan in een gespannen mantra.

"Wat was er eigenlijk gebeurd dat jullie nou zijn gesplitst?" vroeg Tofu bezorgd.

"Ik was getroffen door de bliksem, en wonderlijk genoeg heb ik het overleefd! Maar tegen welke prijs? D'r zijn nou twee van mij, yeah, twee versies. Bliksem en magie gaan blijkbaar niet samen!"

Tofu kon dat inderdaad alleen maar beamen.

"Heh, ik ben benieuwd wat mijn 'bro' zal gaan zeggen als die wakker wordt," zei Ranma-chan, vol met sarcasme. "Oh boy, wat zullen ze thuis gaan zeggen."

Dokter Tofu analyseerde haar reactie. "Ze blijft er nog vrij kalm onder. Een knap staaltje zelfcontrole. Of ze beseft nog niet in welke situatie ze zit en dan moet de psychologische klap nog komen. Kan het ook zijn, dat de splitsing meer inhoudt, dan het op het eerste gezicht lijkt?" dacht Tofu geïntrigeerd.

Ranma-chan, die op de stoel zat en nu in diepe gedachten was gezonken, had ondertussen haar benen omhoog gehaald, haar armen om haar benen geslagen en liet haar kin op haar knieën rusten. Ze was gefrustreerd en licht depressief. Er was een nieuw probleem ontstaan wat ze maar moeilijk kon accepteren.

"Heh, de enige twee personen die zich er niet druk om zullen maken, dat zijn meneer Tendo en mijn Oyaji (ouwe/ouwe man). Immers, er is nu een jongenstype Ranma zonder een Jusenkyo vloek. Geen prijs is te hoog voor die twee idioten als het aankomt op een verloving met Akane," dacht Ranma-chan bitter.

"Ik denk dat de vloek, met onze splitsing compleet verdwenen is. Cologne, die Old Ghoul, zal mij waarschijnlijk ook niet kunnen helpen. Het enige wat ze zou adviseren, is een duik te nemen in de Nanniichuan, de bron van de verdronken man. Maar is dat het waard? Dan zit ik weer in hetzelfde schuitje, maar nu andersom! De enige oplossing is, ermee leren leven, of een complete magisch geslachtsverwisseling zonder bijwerkingen. Is dat mogelijk?"

"Ik vraag me alleen of hoe ik die bliksem had kunnen overleven?" vroeg Ranma-chan zich hardop af.

Dokter Tofu, morrelde aan zijn bril en dacht even na. "Toen je hier bij mij aankwam, was je kleddernat. Ik neem aan, dat je doorweekt was tot op de huid."

Ranma-chan knikte.

Tofu vervolgde: "Dat kan een verklaring zijn. Elektriciteit kiest altijd de snelste weg, en in dit geval was je als het ware omringd door een waterlaag, dus de meeste stroom ging om je heen, in plaats door je heen. Waarschijnlijk heb je jouw leven ook te danken aan een sterk hart. Een normaal mens heeft op zijn minst een hartverlamming gehad, na zo'n stroomschok."

Ranma-chan kon alleen maar achter haar hoofd krabben en een lichte glimlach geven. Veel mensen konden zeggen dat Ranma nou niet bepaald een normaal persoon was.

"Ik heb inderdaad mazzel gehad, dokter Tofu," beaamde Ranma-chan.

Achter hen, werd een teken van leven gegeven. Ranma-chan en dokter Tofu draaiden zich om en liepen naar het bed. Ranma mompelde naar het nummer van de vrachtwagen, die hem geraakt zou hebben.

0o0o0o0

Ranma sloeg langzaam zijn ogen op. Waar was hij nu weer beland? Hij wist zeker, dat hij naar huis was aan het rennen. Maar het laatste wat hij zich nog kon herinneren, was een lichtflits en heel veel pijn voordat hij zijn bewustzijn verloor. Een barstende koppijn liet weten dat hij zeker wakker was en hij wreef met zijn handen langs de zijkanten van zijn hoofd.

Hij bekeek zichzelf en merkte op dat hij weer in zijn originele jongensvorm was. Hij bemerkte echter dat hij nu slechts een broek aanhad. Nou ja, een broek; een flodder vod was misschien een betere omschrijving. Langzaam keek hij om zich heen en besefte dat hij op een bed lag, in de praktijk van dokter Tofu. Toen zag hij twee figuren staan waarvan eentje herkende; een persoon die hij tot nu toe alleen in de spiegel had gezien. Zijn meisjesvorm!

"Welkom bij de levenden, bro," groette Ranma-chan bitter.

Ranma's ogen schoten bijna uit zijn kassen, zodra hij Ranma-chan zag. Als reactie hierop, kon hij praktisch alleen maar stotteren. Uiteindelijk haalde hij diep adem en riep uit: "Vertel me, is dit 'n grap!? Dit moet 'n hele grote grap zijn, nietwaar?"

Ranma-chan kon alleen maar haar hoofd schudden, over zijn snelheid in het begrip van de situatie. "Wel bro, dit is geen grap. We zijn beiden dezelfde persoon. Herinner je die bliksemflits nog?"

Ranma knikte.

"Ik ben getroffen door die bliksem. Het heeft de vloek verstoord, en ons in twee verschillende personen gesplitst," legde Ranma-chan uit met een trieste blik.

"Yeah right, ik kan 't nog steeds niet geloven," zei een hoofdschuddende Ranma.

"Wel, bekijk het van jouw zonnige zijde, bro; je bent verlost van de vloek," antwoordde Ranma-chan schouderophalend. Het sarcasme droop van haar stem.

Het duurde toch even voordat de Yen munt bij Ranma doorviel. "Je bedoelt, ik transformeer niet meer? Geen meid meer?"

Dokter Tofu en Ranma-chan staarden hem zwijgend aan, en knikten.

"Yes, Yes... nooit meer 'n meisje. Nooit meer 'n meisje! Ik ben genezen!" Ranma begon een heuse indianendans in de kamer op te voeren. Hij vergat spontaan zijn koppijn.

Dokter Tofu kon alleen maar zijn hoofd schudden. Ranma-chan keek met een verbitterd gezicht de andere kant op en beet op haar onderlip van frustratie. Hij blij, zij met het probleem.

Ranma die weer uit gedanst was, begon zich te realiseren dat hij de enige was die wat te vieren had. Hij zag Dokter Tofu ongeïnteresseerd zijn bril poetsen en Ranma-chan de andere kant opkijken, met haar vuisten gebald. Ranma besefte dat het meisje met de knalrode haren in een vlecht, dezelfde persoon was als hij. Met andere woorden, ze was permanent in die vorm.

De vloer werd plotseling erg interessant. Hij bracht zijn rechterhand achter zijn hoofd en stamelde onhandig: "Eh, g-g-gomen, s-s-sorry? Ik was totaal vergeten, dat ik, eh, jij permanent meisje bent. Als ik iets kan doen?"

"Feh, is dat alles wat je te zeggen hebt," sneerde Ranma-chan fel. Ze plofte neer op een stoel en dronk de rest van de inmiddels lauwe thee.

Ranma vroeg zichzelf af: "Man, ik zou allang geflipt zijn, als ik in haar plaats stond. Ze neemt het nog erg kalm op." Hij keek naar de klok. "Whoa, is het al negen uur? We kunnen beter naar huis bellen. Ze zullen daar waarschijnlijk ongerust zijn en zich afvragen waar we blijven!"

"Dat lijkt me een goed idee," merkte Tofu op, "en vergeet niet te vragen of ze nieuwe kleren willen brengen. Een zwerver ziet er op dit moment beter uit dan jullie," en wees naar hun gerafelde kleren.

"Waar WE blijven?" dacht Ranma-chan bedenkelijk. "Zullen ze thuis mij nog accepteren, of zullen ze me gaan beschouwen als een magisch 'ongeluk', een blok aan hun been dat ze liever kwijt dan rijk zijn?"

Ze kon alleen maar gissen.

0o0o0o0

De avondmaaltijd was bij de Tendo's een stuk rustiger verlopen dan normaal de gang van zaken zou zijn geweest. Sinds Ranma niet was komen opdagen, besloot de vriend van Soun Tendo, Saotome Genma, op een snelle manier het bord van Ranma ongevraagd te ledigen.

Het was ook een stuk rustiger, sinds Happosai, de grootmeester van de Musabetsu Kakuto Ryuu (Martial Arts Zonder Grenzen) zich al een paar dagen niet heeft laten zien. Niemand die zich daar druk om maakte, ze waren hem liever kwijt dan rijk. Akane en Nabiki keken TV. Soun en Genma speelden Shogi (een Japans schaakspel).

Kasumi kwam met een dienblad vol theekopjes, de woonkamer binnengewandeld. "Het is ongewoon voor Ranma, om zo laat weg te blijven," vroeg Kasumi zich bezorgd af. "Ranma slaat meestal nooit een maaltijd over, dat is niet zijn stijl."

Nabiki keek ongeïnteresseerd op. "Hij moest op school nablijven. Het onweerde buiten behoorlijk, toen de school ging sluiten. Ik denk dat hij ergens is gaan schuilen. Misschien bij Ukyo, of bij dokter Ono Tofu," merkte Nabiki op.

Akane raakte geïrriteerd. "Het is hem geraden, dat hij beter niet bij Ukyo is, want anders krijgt hij met mij een probleem."

De middelste Tendo meisje haalde haar schouders op. Ze genoot net van de rust. Wat haar betreft, mocht hij nog wel een paar uurtjes langer wegblijven.

De aandacht van iedereen werd afgeleid door een rinkelende telefoon. Niet lang daarna werd het opgenomen door de oudste Tendo dochter.

"Hallo met Tendo Kasumi... Oh, hallo Ranma... je bent bij dokter Tofu? ...Wat, of iemand jouw kleren wilt brengen en een jurk van Akane?"

Ze hoorde een flinke klap op de achtergrond en een moment later, Ranma pijnlijk zeggen dat het maar een grap was...

"Wie was dat?... Oh Ranma-chan?" Kasumi knipperde met haar ogen. Had ze dat wel goed gehoord? Kasumi luisterde verder. "Oke, of ik dus twee stel van jouw kleding kan sturen? Sorry Ranma, er is maar een stel, de rest ligt in de was." Het was even stil aan de telefoon. Waarschijnlijk was Ranma iets aan het overwegen. "Oh, of ik toch maar een stel kleding van een van mijn zusters extra mee wil sturen? Maak niet uit wat?" Kasumi hield haar oren van de telefoon af, omdat er een flinke KRASCH door telefoon klonk.

"Moshi, moshi?" maar door de telefoon klonk alleen nog maar een pieptoon.

Iedereen staarde verbaasd naar Kasumi.

"Ara..." kon ze alleen maar uitbrengen.

"Wat was dat?" wilde Nabiki weten.

"Ranma zit inderdaad bij dokter Tofu. Hij vroeg of iemand van ons hem nieuwe kleren wilde brengen. Twee stel kleren welteverstaan. Maar sinds er maar een stel beschikbaar is, vond hij het goed, dat eventueel een van jullie kleren geleend kon worden. Voor een reden, werd de verbinding ruw verbroken. Als ik niet beter wist, zou ik zweren, dat het hier om twee Ranma's ging," legde Kasumi bezorgd uit.

Normaal was Nabiki niet echt onder de indruk van de situaties waarin Ranma steeds in verzeild raakte, maar dit keer was haar interesse zeker gewekt. Hier wilde ze zeker het fijne van weten.

Soun keek Akane indringend aan. "Akane, als de verloofde van Ranma is het jouw taak, om hem zijn kleren te brengen; waarom ga je niet even naar dokter Tofu?"

Akane keek haar vader strak aan. "Ik ben niet bepaald een slavin van mijn 'verloofde', vader! Waarom komt hij zijn spullen niet zelf halen?" riep kwaad ze uit, waarna ze boos de trap op stompte. Boven werd een deur met een flinke klap dichtgegooid.

De middelste Tendo meisje keek bedenkelijk naar boven. "Als dat zo simpel was, dan was hij allang hier gekomen," dacht ze met een inwendig snort, en ze liep vervolgend de trap op, Akane achterna.

Akane keek naar haar klerenkast. "Ik vraag me af, waarom hij eigenlijk een extra stel van onze kleren nodig heeft," zei ze met een diepe zucht. "Aan Nabiki hoef ik het niet eens te vragen."

Achter haar werd op de deur geklopt. Met een zucht maakte Akane de deur open en Nabiki kwam haar kamer binnen.

"Akane, ik denk niet dat Ranma persé een van onze kleren nodig heeft. Je weet dat hij ergens nog kleren van Tante Saotome moet hebben en vergeet zijn 'vermommingen' niet. Het verbaast me, dat hij er zelf niet is opgekomen," merkte Nabiki behulpzaam op.

De jongste Tendo kon alleen maar haar hoofd schudden. Dat waren inderdaad details die haar waren ontschoten.

"Oh, en ik ga met je mee Akane. Het heeft mij nieuwsgierig gemaakt, en iets zegt me dat ons een flinke verrassing wacht."

Akane keek Nabiki eens goed aan. Het was inderdaad een raar verzoek van Ranma om meisjeskleren te brengen. Een vaag belletje begon te rinkelen in haar achterhoofd.

Ze vonden uiteindelijk wat ze zochten en stopten de kleren in een tas, en gingen vervolgens op weg naar dokter Tofu. Het was alweer halftien 's avonds. Akane hoopte dat het niet al te laat zou uitlopen.

0o0o0o0

03-04-2004 Revised